12 °C Athens, GR
03/12/2020

Διαφορά μεταξύ Τζούντο και Ζίου-Ζίτσου

Νεκτάριος Λυκιαρδόπουλος σε δράση

Συστήματα εκπαίδευσης

Τζούντο και Ζίου-Ζίτσου

seminar yuukikan dojo

 

Ο μέσος άνθρωπος που δεν ασκεί οποιαδήποτε μορφή πολεμικών τεχνών μπορεί να πιστέψει ότι το Τζούντο και το Ζίου-Ζίτσου είναι το ίδιο πράγμα. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στο ότι ακούγονται, και μερικές φορές φαίνονται, πολύ παρόμοια. Αλλά, στην πραγματικότητα, το Τζούντο και το Ζίου-Ζίτσου είναι δύο διαφορετικοί τύποι πολεμικών τεχνών.

Τζούντο
Kodokan dojo

Ζίου-Ζίτσου

Το Ζίου-Ζίτσου ήταν ένα στυλ μάχης που αναπτύχθηκε από τους Σαμουράι πολεμιστές. Θεωρείται μία από τις παλαιότερες ιαπωνικές πολεμικές τέχνες και αναπτύχθηκε από ανάγκη κατά τη διάρκεια της Φεουδαλικής περιόδου. Τα πρώτα αρχεία μιας άοπλης πολεμικής τέχνης που είναι παρόμοια με το Ζίου-Ζίτσου είναι στα Χρονικά της Ιαπωνίας. Μιλούν για τη δημιουργία άοπλων μαχητικών τεχνών στη χώρα της Ιαπωνίας. Μια από τις πρώτες ιστορίες ενός πολεμιστή που χρησιμοποίησε το Ζίου-Ζίτσου ήταν του πολεμιστή Nomi no Izumo. Ο Izumo κατάφερε να νικήσει τον Tajima no Kehaya μπροστά από τον αυτοκράτορα Suinin χρησιμοποιώντας ρίψεις, χτυπήματα και συγκρατώντας τις κινήσεις.

Εκείνοι που ασκούσαν αυτόν τον τρόπο πάλης τον ονόμαζαν nihon koryu jujutsu. Άλλα ονόματα άρχισαν να αναδύονται, όπως τα kogusoku, kumiuchi, hakuda και yawara. Αυτά τα στυλ πολεμικής τέχνης δεν προορίζονταν να χρησιμοποιούνται χωρίς όπλα. Αντίθετα, αυτό το στυλ αγώνα είχε ως στόχο να ενισχύσει τις μάχες και να δώσει σε έναν πολεμιστή που πολεμούσε με λίγα όπλα μια πιθανότητα εναντίον ενός αντιπάλου που ήταν βαριά οπλισμένος. Πολλοί από τους σαμουράι το πήγαν ένα βήμα παραπέρα και το θεωρούσαν περιττό να απογυμνώσουν τα όπλα τους.

Η πολεμική τέχνη εξακολούθησε να αναπτύσσεται, και να γίνεται όλο και λιγότερο εξαρτώμενη από τα όπλα. Η τέχνη βασίστηκε σε χτυπήματα, ρίψεις, συγκράτησεις, αποφυγές, κάμψεις και διαφυγές. Μια ζυγισμένη αλυσίδα, ένα στιλέτο ή ένα όπλο που ονομάζεται κρανοθραύστης χρησιμοποιήθηκαν με την πολεμική τέχνη για να ενισχύσουν την πιθανότητα του Σαμουράι να κερδίσει σε μια μάχη.

Τζούντο

Ο Kano Jigoro ήταν πολύ μικρόσωμος άνθρωπος. Γεννήθηκε μικρόσωμος και ήταν πάντα πολύ εύθραυστος και πιανόταν από εκείνους πιο ογκώδεις από τον ίδιο. Όταν ήταν 17 ετών, προσπάθησε να βρει έναν δάσκαλο για να του διδάξει την αντιδημοφιλή τέχνη του Ζίου-Ζίτσου, αλλά δυσκολευόταν να βρει ένα. Ένα χρόνο μετά από τότε που άρχισε να ψάχνει, ο Jigoro βρήκε τον Fukuda Hachinosuke. Ο Hachinosuke, ωστόσο, πέθανε ένα χρόνο αφού άρχισε να διδάσκει τον Jigoro. Ο Jigoro βρήκε έπειτα τον Iso Masatomo, ο οποίος ήταν ένα πολύ διαφορετικό στυλ δασκάλου από τον Hachinosuke. Ο Hachinosuke έδωσε περισσότερη έμφαση στην τεχνική, ενώ ο Masatomo έδωσε περισσότερη έμφαση στις φόρμες, ή katas, από ό, τι ο Hachinosuke είχε δώσει.

Ο Jigoro ανέβηκε γρήγορα στις τάξεις και έγινε κύριος εκπαιδευτής και άμεσος βοηθός του Masatomo όταν ήταν 21 ετών. Ο Masatomo όμως άρχισε να νιώθει άρρωστος, αμέσως μετά την προαγωγή του Jigoro, οπότε πήγε σε άλλο μάστερ. Αυτή τη φορά ο δάσκαλός του, ο Tsunetoshi Iikubo, τον δίδαξε να επικεντρωθεί στην ελεύθερη πρακτική και στις τεχνικές ρίψης.

Kano Jigoro

Ο Jigoro είχε μάθει πολλά από όλους τους δασκάλους του και στα 22 του τελείωσε με το πτυχίο του στο Πανεπιστήμιο και πήρε μερικούς μαθητές μόνος του. Άρχισε να δημιουργεί διαφορετικές κινήσεις, όπως ο τροχός του ώμου και το πλεούμενο ισχίο, δύο κινήσεις που ασκούνται στο σύγχρονο Τζούντο. Ο Jigoro συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε να αλλάξει το Ζίου-Ζίτσου για να το κάνει πιο ελκυστικό για τον πληθυσμό, ειδικά επειδή το Ζίου-Ζίτσου ήταν μια θνήσκουσα πολεμική τέχνη. Σε αντίθεση με το Ζίου-Ζίτσου, αυτή η νέα μορφή, που ονομάστηκε «τζούντο», ήταν μια πιο πρακτική προσέγγιση στις πολεμικές τέχνες. Δεν επικεντρώθηκε στην πάλη πλήρους επαφής και τα χτυπήματα, αλλά εστίασε στη θέση του αντιπάλου εκτός ισορροπίας, ώστε να μπορεί να πεταχτεί στο έδαφος. Θεωρητικά, το άθλημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για την άμυνα εναντίον ενός επιτιθέμενου. Μόλις ο επιτιθέμενος βρίσκεται καταγής, ο άνθρωπος που υπερασπίζεται τον εαυτό του μπορεί να ξεφύγει.

Παρόλο που όσοι ασκούν το τζούντο δεν χρησιμοποιούν χτυπήματα, είναι εκπαιδευμένοι να προστατεύονται από αυτά. Διδάσκονται να προβλέπουν πως ο επιτιθέμενος θα κάνει χτυπήματα και μαθαίνουν πως να τα εκτρέπουν και να χρησιμοποιήσουν τα χτυπήματα του αντιπάλου προς όφελός τους. Το Τζούντο καθ ‘όλη τη διάρκεια των χρόνων σε όλο τον κόσμο παρέμεινε το ίδιο. Σημαίνει τους κανόνες και τους κανονισμούς. Σε ορισμένες χώρες μπορούν να εκπαιδεύονται διαφορετικά και να χρησιμοποιούν αδιόρατα διαφορετικές τεχνικές, αλλά όταν έρχονται στο σημείο των αγώνων όλοι οι βαθμοί σημειώνονται το ίδιο σε όλο τον κόσμο. Μια διάσημη Judoka γνωστή σε όλο τον κόσμο είναι η Rusty Kanokogi. Εισήγαγε το Τζούντο των γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν επίσης μια από τις πρώτες κυρίες που εκπαιδεύονταν ποτέ στο Kodokan (κέντρο εκπαίδευσης του τζούντο στην Ιαπωνία). Η Rusty αποτελεί έμπνευση για πολλούς σε όλο τον κόσμο όταν πρόκειται για το τζούντο.

Σήμερα

Το Ζίου Ζίτσου είναι ο πατέρας του Τζούντο, αλλά και οι δύο τύποι πολεμικής τέχνης εξακολουθούν να ασκούνται. Ωστόσο, ένας δάσκαλος του τζούντο μπορεί να βρεθεί πολύ πιο εύκολα από έναν δάσκαλο Ζίου-Ζίτσου, αλλά συχνά ένας παραδοσιακός δάσκαλος παλιάς σχολής που διδάσκει Τζούντο εκπαιδεύεται αρκετά καλά στο Ζίου-Ζίτσου για να δώσει μαθήματα και για αυτήν την πολεμική τέχνη. Μια άλλη πτυχή είναι η φόρμα που οι μαχητές του Ζίου-Ζίτσου φορούν. Τους αρέσει το gi πιο συμμαζεμένο στο σώμα, έτσι ώστε να είναι δύσκολο να πιαστεί. Ενώ η στολή Τζούντο, που μπορεί να φορέσει ο παίκτης είναι λίγο πιο χαλαρή, ώστε ο αντίπαλος να έχει την ευκαιρία να σκοράρει με μια καλή λαβή.
Αυτές τις μέρες τώρα το Ζίου-Ζίτσου εξελίχθηκε σε μια πιο περίπλοκη τέχνη. Υπάρχουν διαφορετικές μορφές Ζίου-Ζίτσου όπως το Βραζιλιάνικο Ζίου-Ζίτσου, ο Μικρός Κύκλος Ζίου-Ζίτσου, ο Vee Arnis Jujitsu, το Samurai Aiki-jujitsu και η Sanuces Ryu. Όλες αυτές οι παραλλαγές εξακολουθούν να προέρχονται από τις ίδιες ρίζες που ο πολεμιστής Σαμουράι από την Ιαπωνία εκπαιδεύτηκε. Ένα πράγμα είναι βέβαιο: και οι δύο πολεμικές τέχνες απαιτούν πολλή σωματική κίνηση και ρίψη, και οι δύο μπορούν να προκαλέσουν πολύ τραυματισμό όταν είναι απαραίτητο.

Εάν υπάρχει προσπάθεια υπάρχει πάντα εκπλήρωση.

Τζἰγκορο Κάνο

Ακολουθήστε μας

Related articles

ΣΥΝΑΦΗ ΘΕΜΑΤΑ

Πως να σταματήσετε τα κλαψουρίσματα των παιδιών

Κλαψούρισμα των παιδιών και πως να το σταματήσετε

Κλαψούρισμα των παιδιών Ποιος δεν γνωρίζει ένα ή δύο παιδιά που κλαψουρίζουν ; Το κλαψούρισμα είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα ερεθιστικά για τους […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: